12-09-08

Berlijn zonder ambities

domhuetteBinnen 2 weken staat de marathon van Berlijn op het programma. De ambities zijn ondertussen bijgesteld van 'nieuw PR' naar 'blij als ik hem kan uitlopen'. Waar tijdens de maand augustus er, los van alle vakantieplannen, nog goed getraind kon worden is dat de laatste 3 weken anders geweest. Op 27 augustus vertrok ik met 5 vrienden naar Wallis in Zwitserland voor een 'wandelvakantie' in de Alpen. Het werd een unieke maar bijzonder zware ervaring. Na een nachtje autorijden werden 's morgens de afgetrainde rugzakken (ze mochten niet meer dan 10 kg wegen, 3 liter water inbegrepen) opgehangen voor een prachtige tocht die ons van het dorpje St.-Niklaus (1150 m) over enkele kleinere toppen (2900 m.) via de Europahütte (2200 m) naar de voet van de Dom (2900 m) moest brengen. Na 10 uur wandelen met enkele korte rustpauzes kwamen we volledig afgepeigerd toe in de Domhütte. Aanschuiven voor het avondmaal en om 8 uur al onder de wol, samen met 25 andere snurkers. Normaalgesproken gingen we om 3 u opstaan om onder begeleiding van een plaatselijke gids de top van de Dom (4600 m) te bereiken. Gelukkig vonden ook 2 andere kameraden dit er 'over' zodat we ons in 2 groepjes opsplitsten. De 'diehards' die de top gehaald hebben, de softies die het iets rustiger hebben aangepakt en een alternatieve route genomen hebben naar de Kinhütte. De 2de avond werd er geslapen in de Europahütte en mijn dikke teen zag het al niet meer zitten. Het nagelbed was volledig ontstoken en mijn teentje zag bont en blauw. Ook ongelooflijk geschrokken van de verhoogde hartslag op hoogte. 's Nachts een paar keer wakker geworden met ongelooflijk veel dorst (van de versnelde ademhalling) en de pols in rust was 95 slagen/minuut, vreemde ervaring hoor. De volgende morgen toch maar alle moed bijeengeraapt en van de Europahütte (2200 m) via het in het dal gelegen Randa (1400 m) over een top van 3100 m (5 uur niets dan klimmen) naar de Topalihütte (2650 m). Afgezien maar ook ongelooflijk genoten van de prachtige verzichten, de talrijke riviertjes, gletsjerwatervallen, rotslawines en richels die we passeerden. 's Avonds de teennagel en het nagelbed zelf maar doorgeprikt en zo was de druk er wat af. De laatste dag stond er dan nog een pijnlijke afdaling van 1500 meter op het programma en die avond werd het leed dan weggespoeld met het nodige gerstennat. Gevolg was wel dat ik nadien 10 dagen niet heb kunnen lopen. De voorbije dinsdag voor het eerst terug aarzelend 10 K, gisteren een eerste langere duurloop van 22 K en nu zondag als het meezit de langste duurloop van 32 K naar Scherpenheuvel. Veel te weinig training dus, maar we zien wel waar we uitkomen. Zo zie je maar dat er in de bergen toch weer heel andere wetten gelden dan op het lopersfront !

23:01 Gepost door bob | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |